مفهوم سختی آب در سختی گیر
به بخشی از مواد و فلزات محلول در آب که ماهیت رسوبی دارند واز ترکیبات آهن، منگنز، استرانسیم، آلومینیوم و به خصوص کلسیم و منیزیم بوجود میآیند، سختی می گویند که 4 عنصر اول دارای نسبت بسیار کمتری در آب میباشند. بنابراین برای تمام مقاصد عملی میتوان سختی کل را برابر با مجموع یونهای کلسیم و منیزیم دانست. البته در آبهای طبیعی معمولاً غلظت کلسیم حدود 2 برابر منیزیم است در حالی که در آب دریا غلظت منیزیم حدود 5 برابر کلسیم میباشد. اما به طور کلی سختی آب را میتوان به دو بخش موقت یا دائم طبقه بندی نمود:
سختی موقت آب (سختی کربناتی) :در حقیقت املاح بیکربنات کلسیم و منیزیم است که در اثر حرارت دادن از حالت محلول به صورت غیر محلول و در نتیجه به رسوب تبدیل میشود.
سختی دائم (غیر کربناتی):املاح سولفات، کلراید، نیترات و غیره با کلسیم و منیزیم است که در اثر حرارت
دادن رسوب نمیکند. تمامی آبهای طبیعی حاوی غلظتهای مختلفی از نمکهای محلول هستند که این نمکها در آب تفکیک شده و یونهای باردار بوجود میآورند. یونهای دارای بار مثبت کاتیون و یونهای دارای بار منفی آنیون نامیده میشوند. واحد سختی در کشورهای مختلف بصورت زیر است:
فرانسه: هر واحد سختی برابر است با یک گرم گربنات کلسیم در 100 لیتر آب (10 میلیگرم در لیتر)
انگلیس: برابر است با یک گرم کربنات کلسیم در 70 لیتر آب (14.3 میلیگرم در لیترGrain )
ایران و آمریکا: برابر است با یک گرم کربنات کلسیم در 100 لیتر آب (1 میلیگرم در لیترppm)
آلمان: عبارتست از معادل یک گرم کربنات کلسیم در 56 لیتر آب (17.8 میلیگرم در لیتر)
سختی آب یک پارامتر مهم در طراحی سختی گیر رزینی می باشد که با ظرفیت نهایی سختی گیر رابطه مستقیم خواهد داشت.